Soms is het alsof je in een totaal andere wereld beland bent. Even. Alsof je met een hele lange vakantie bent. Waar je een andere taal moet spreken, er andere omgangsvormen zijn en je elke dag leert van een nieuwe cultuur.
Zo verbaasde ik me erover dat wandelgangers zomaar, zonder eerst achterom te kijken overstaken terwijl jij met je fiets, met de wind in je rug en dus met behoorlijke vaart, ineens naar links of rechts, of rechts én links voor een totaal nÃet geschrokken wandelganger moest uitwijken.
Of die trams. Die waren er zomaar ineens. Welk oranje licht? Voordat ik het wist kwam er een bellende tram langs me heen geraasd. Dat is totaal ondenkbaar in het rustige stadje in het zuiden des lands, waar ik oorspronkelijk vandaan kom.
En dan die gezellige eettentjes bij de Grote Markt. Wat een gezelligheid zeg. Je kunt kiezen uit de Boterwaag, September en de Zwarte Ruiter. Waar je ook lekker kunt eten, een borrelhapje kunt nuttigen of waar je gewoon een bakkie pleur bestelt.
Maar die bediening.
Welke bediening?
Komen ze niet naar je tafeltje dan? Waar dan? Aan de bar bestellen? Waarom? Hebben ze last van jeuk aan hun kont dat ze maar achter die bar blijven hangen? Koffie mét suiker? Dáár liggen de zakjes.
Als je alleen het terrasje op wilt, moet je eerst aan de bar binnen bestellen, om dan, als je met je hete thee of koffie knoeiend langs andere terrasgangers wandelt, tot de ontdekking te komen dat je plaats inmiddels voorzien is. Ja, met dat warme weer wil iedereen een plekje in de zon.
Laatst zat ik de bij Rootz. Heerlijk! Gezellige bediening die geen jeuk aan de ballen heeft en netjes je bestelling opneemt om dan erop toe te zien dat je na een klein half uurtje nog een keer de kans krijgt een bestelling te doen.
Alleen die kolere duiven daar bovenin die bomen. Daar moeten ze nog wat aan doen. Net nadat we in de gaten kregen dat die duif met ons mee verhuisde telkens als we de stoelen gingen verzetten, en we een laatste slok van onze koffie namen, kletste er een verse groene naar beneden zo op de tafel.
‘Ik ga afrekenen.’ zei ik.
Soms is het alsof je in een totaal andere wereld beland bent. Even. Alsof je met een hele lange vakantie bent. Waar je een andere taal moet spreken, er andere omgangsvormen zijn en je elke dag leert van een nieuwe cultuur. …
Geweldig leuk stuk. Service is geen Hollands woord inderdaad hoewel het kan gebeuren dat je uitstekend bediend wordt in deze of gene gelegenheid. Gebeurde me onlangs bij de Boterwaag, zomaar glimlachend personeel dat wist hoe een bestelling op te nemen en later werkelijk geïnteresseerd leek of het smaakte. Ik stond paf.
De Boterwaag is dacht ik de enige tent op het Grote Marktplein waar je wel bediend wordt. Hetzelfde personeel zie je in September, maar dan bedienen ze je niet. Het is dus het beleid van de bar/restaurant zelf.
Leuk stuk.
Die regio van Den Haag staat idd niet bekend om de vriendelijkheid en servicegerichtheid van ‘t personeel. Was altijd al zo. De mensen blijven echter komen, dus een probleem is het kennelijk niet.
RSS-feed voor reacties op dit bericht. / TrackBack URI