Het begint me steeds beter te bevallen, die goedlachse vrolijkheid elke dag. Daar in het Zuiden Des Lands, waar ze alleen vrolijk lijken te worden na een biertje of wat, zijn ze maar knap sjaggerijnig overdag.

Het voordeel van mensen buiten die sjaggerijnig zijn, en dus niet met je praten laat staan een ‘goeiemorgen’ of ‘hallo’, is dat je altijd op tijd ergens anders arriveert. Wat bedoel ik daarmee? Nou, als ik naar een afspraak moet en ik moet er om elf uur zijn en ik calculeer dat ik een minuutje of vijf bezig ben van voordeur afsluiten, met de lift naar beneden, lopend naar de schuur, schuurdeur open, fiets eruit, schuurdeur dicht, dan is het in het Haagse zo dat je daar steevast een minuut of tien aan vast moet plakken. Onderweg weet je namelijk maar nooit wie je tegenkomt en áls je iemand tegenkomt loop je het risico dat er een verhaal aan je wordt opgehangen, of je nu wilt of niet.

‘Dank u hoor, dat u de lift voor me openhoudt. Mijn zoon moet op voor mijn B diploma en belde me net op dat ik zijn schoenen vergeten ben. Ik moet nu helemaal weer naar de elfde verdieping om zijn schoenen te halen en weer naar het zwembad te rijden. En ik ben al te laat voor mijn werk en ….’

‘Hebbie die vloer niet gezien daar in die schuur? Niet te geloven hoor. Wer-ke-lijk waar, dat ze het toch niet ergens anders doen. Ik was vorige week …’

In het Zuiden Des Lands denken ze er niet aan om een verhaal aan een vreemde op te hangen. Laat staan vrolijk gedag te zeggen. Erger nog, de buren in mijn oude flat zeiden eerst amper ‘hallo’. Mis ik het daar? Nee. Het is vreemd, want telkens als ik op zuidse bodem sta pas ik me als vanzelf weer helemaal aan. Ik leer het daar af om ‘goeiemorgen’ te zeggen. Zodra ik weer terug ben in het Haagse word ik weer meegesleurd in de soort van Volkse Vrolijkheid.

Het is leerzaam om allebei die culturen te zien.

Inburgeren deel 6 is een onderdeel van een lange reeks.

(foto: Karin R.)