Ik mokte afgelopen week een heul klein bietje. Vorig jaar stonden wij, verkleed en wel, in de Groene Engel in Oss te genieten (nou ja, ik in iedergeval wel) van al dah Carnavalsgedoe. Dih joar guh ‘ut nieh dur. … Ik stelde nog vür om dan in iedergeval een Carnavalskraker te maken met de titel: ‘Bende gij helemoal betwitterd!’ maar dah guh oak al nieh dur. We doen het maar met de Carnavalsherinneringen van vorig joar. …

En ja, ik wit oak wel dah ze in het Haagse Carnaval náah lopuh te doen, moar deh is nieh utsellefde!

(In de zeventiende eeuw krijgt de term ‘carnaval’ in Europa de overhand voor feesten die zich kenmerken door vermommingen en uitbundig eten en drinken. In de middeleeuwen sprak men van de vastenavondviering, waarin men nog een keer luidruchtig kon feestvieren met veel eten en drank om vervolgens vanaf aswoensdag de rooms-katholieke vastentijd in te gaan als voorbereiding op Pasen.

In een van de verklaringen voor het woord ‘carnaval’ wordt de relatie tussen dit feest en de daarop volgende vasten gelegd: carne vale betekent vlees vaarwel. Een andere verklaring voor het woord bestaat uit de veronderstelde afleiding van carrus navalis, een scheepswagen die in de vastenavondtijd door de straten werd getrokken met daarop vermomde vierders. Zoals bij zoveel gebruiken wordt bij het carnaval een relatie gelegd tussen het moderne naoorlogse feest en vergelijkbare verschijningsvormen van feesten in een liefst ver verleden.

De meeste populaire studies over het carnaval beginnen met een historisch overzicht dat tot ver voor Christus teruggaat. Maskerades, de tijdelijke stop van sociale ongelijkheid, het instellen van een korte periode van chaos en uit het volk aangestelde nepkoningen die enkele dagen heersen; dit soort feestrituelen kwam in het oude Babylon, in Mesopotomië en Egypte, bij de Grieken, de Romeinen en de Germanen al voor. — info: Hans Been.)